Wiem, wiem, zastrzegałem, że nie będziemy spać w hotelach, ale nie mogliśmy odmówić przemiłej Elenicie, zresztą przyda nam się troche odpoczynku przed jutrzejszym wyjazdem na 3 dni nad jezioro Atitlan. Planujemy zatrzymać się tam w miejscowościach Panajachel i Chichicastenango. Z Elenitą umówiliśmy się na wymianę naszych dzieci, ponieważ ona ma syna w wieku Lusi i byłoby wspaniale, za rok zawieźć Lusię na miesiąc a potem odebrać Sebastiana, na miesięczny pobyt w Polsce

Na poniedziałek jesteśmy umówieni z Mario, konsultantem trzech szkół naszej nowej przyjaciółki, na wspólne zdobycie wulkanu. Niestety Tajamulco, okazał się od 3 lat wymarłym wulkanem i będziemy wspinać się na znacznie niższy żywy wulkan, Pacaya. Tak to jest, zbytnio polegać na starych i nieaktualnych blogach…

Jeżdżąc dziś trochę po Gwatemali poruszyliśmy znów temat niebezpieczeństwa w tym państwie. Udarza nas fakt, że oprócz licznych krat i drutów kolczastych większość samochodów ma tutaj przyciemniane szyby. Odpowiedź jest taka, że zdarzają się napady na czerwonym świetle i przyciemniana szyba utrudnia napastnikom ocenę siły przeciwnika.

Przejeżdżaliśmy przez gwatemalskie fawele. Ta dzielnica robi wrażenie. Bieda straszna. Domy sklecone z jakiś odpadów, budowane bez jakiegokolwiek pomysłu i przepisów. Nie mają kanalizacji ani bieżącej wody. W jednoizbowych klitkach gnieździ się wieloosobowa rodzina. Dziś wyprzedził nas policyjny pick up na sygnale z facetem przykutym na pace. W szoferce jechały jego dzieci, ponieważ jego żona pewnie była w pracy i nie miały z kim zostać. Te fawele robią przytłaczające wrażenie.

Gdy na sali zapytaliśmy około 150 dzieci, kto z nich leciał samolotem, tylko 3 ręce powędrowały w gore. To pokazuje biedę tych miejsc. Dzięki spotkaniu z nami dowiedziały się, że jest taki kraj w Europie, posmakowały pierników turuńskich i oglądnęły bajkę z Reksiem.

Więcej o wizycie w szkole już w krótce. Wkrótce też zamieszczę pierwszy wpis gatronomiczny. W tych dniach spróbowałem wiele różnych pyszności, że chętnie o nich opowiem.